Tamamen çürümüş bir dünya

Ocak 2026’da İran, akıl almaz boyutlarda bir insanlık trajedisine sürükleniyor; birçok STK, kanlı baskının sadece birkaç gününde 50.000’i aşan ölüm sayısıyla ilgili alarm veriyor.

Kısmen sanal bir duvarın ardında gerçekleştirilen bu katliam, yaralıların doğrudan hastane yataklarında infaz edilmesi ve Irak ile Lübnan’dan gelen paralı askerlerin desteğiyle yeni bir zulüm seviyesine ulaşıyor; bu kana susamış İslamcı gruplar, silahsız gençlere ayrım gözetmeksizin ateş açan İslam Devrim Muhafızları’na yardım ediyor.

Molla rejiminin alaycılığı, ölülerin ele alınış biçiminde doruğa ulaşıyor: Aileler, çocuklarının cesetlerini geri almak için para ödemeye zorlanıyor; bu korkunç « vergi », kurbanlara isabet eden kurşun sayısına göre hesaplanarak yas tutmayı nihai bir mülksüzleştirme eylemine dönüştürüyor.

Ancak bu silahsız mücadelenin ardında, İran halkının tek bir evrensel talebi var: Teokratik bir diktatörlüğün boyunduruğundan kesin kurtuluşları.

Bu devrimin önemi İran sınırlarının ötesine uzanıyor; Tahran’da demokrasinin gelişi, jeopolitik açıdan olumlu bir deprem anlamına gelir ve Hamas, Hizbullah, Filistin Kurtuluş Cephesi (PFLP), İslami Cihad ve Husi isyancılarının finansman ve etkisinin mekanik olarak çökmesine, böylece Kızıldeniz’deki korsanlığa ve küresel terörizm ihracatına son verilmesine yol açar.

Dünya barışını yeniden şekillendirebilecek bu insani kriz karşısında, uluslararası kurumların sessizliği kulakları sağır ediyor: BM’den Avrupa’ya, NATO’dan Fransa’ya ve hatta Francesca Albanese ve Greta Thunberg gibi medya figürlerine kadar, eylemsizlik tam anlamıyla kendini gösteriyor.

Bazılarının elitlerin yaygın yolsuzluğuna veya ideolojik kayıtsızlığa bağladığı bu felç, Batı’nın karanlıkçılık karşısında derin bir gerilemesini işaret ediyor ve 21. yüzyıl için istikrarın en güçlü garantisi olacak olan bir halkın tamamını gerçekçilik sunağında kurban ediyor.